เรื่อยเปื่อย

เห็นข่าวผู้บริหารบริษัท AIG ได้โบนัสกันคนละกว่าล้านดอลล่าร์แล้วเศร้า ก็บริหารจนบริษัทขาดทุน ต้องขอเงินอุดหนุนจากรัฐ กลับได้โบนัส เคยได้ยินแต่ขยันทำงานดีจึงได้โบนัส หรือโบนัสเขาวัดกันตรงสามารถเขียนแผนฟื้นฟูขอยืมเงินมาได้ ช่างไม่ละอายต่อบาปกันเสียเลย

กรณีอย่างนี้ก็คงเหมือนบริษัทมหาชนบ้านเราที่เช่าตึกของผู้ถือหุ้นรายใหญ่เป็นที่ทำการโดยไม่ต้องคำนึงว่าค่าเช่าจะถูกหรือแพง ความสะดวกว่าใกล้หรือไกล

เรื่อยเปื่อยไปงั้นแหละครับ เพียงอยากให้คนละอายต่อบาปกันบ้าง อย่างท่านผู้ทรงเกียรติก็ควรตระหนักว่าท่านอาสามาบริหารบ้านเมือง ไม่ใช่ท่านได้รับสัมปทานบ้านเมือง (วกมาจนได้)

ผมซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวเล็กๆ ที่เขาเรียกกันว่าเน็ตบุ๊คมาใช้กับเขาด้วยเหมือนกัน อินเทรนด์ไม่น้อยเพราะผมเป็นกล่มแรกๆ ที่ซื้อในราคาที่แพงพอสมควรเนื่องจากตอนนั้น บริษัทที่ผลิตเน็ตบุ๊คขายยังมีไม่กี่เจ้า ผิดกับตอนนี้ที่มีผู้ผลิตมาจับตลาดนี้หลายราย และทำราคาแข่งกันจนบางรุ่นนั้นราคาไม่ถึงหมื่น

วัตถุประสงค์ที่ผมซื้อมานั้น ก็เพื่อใช้ในการนำเสนอโปรแกรมบริหารจัดการเว็บไซต์ ที่ผมใช้ก็คือ e107 (ตัวอย่างเว็บโรงพยาบาลเฉลิมพระเกียรติ) และผมเองคุ้นเคยกับอูบุนตูลีนุกซ์อยู่บ้างแล้ว จึงล้างโปรแกรมที่เขาแถมมากับเครื่องออก แล้วลงอูบุนตูเวอร์ชั่นเน็ตบุ๊คเข้าไปแทน

แต่เศรษกิจอย่างนี้ขายอะไรก็ลำบาก เห็นเน็ตบุ๊คว่างๆ ไม่ค่อยได้ออกไปหาลูกค้า จึงจับมาลงโปรแกรม Gcompris (ฟังจากเสียงตอนเข้าโปรแกรมฝรั่งเขาเรียก จีคอมพรีส์) ซึ่งเป็นโปรแกรมเพื่อการศึกษาสำหรับเด็กอายุ 2-10 ปี เป็นเกมส์ edutainment มีตั้งแต่เกมส์ง่ายๆ ให้เด็กรู้จักเม้าส์และคีย์บอร์ด จนถึงยากๆ สำหรับเด็กโต ทางผู้ผลิตจะมีดาวกำกับ 3 ระดับ คือ ไม่มีดาวง่ายสุด และ 2 ดาว ยากสุด ชนิดของเกมส์ก็มีทั้งเกี่ยวกับตัวเลขและจำนวน สี ตัวอักษร คำศัพท์ ทั้งหมดเป็นภาษาอังกฤษ แล้วเราท่านที่โตแล้วจะทราบว่าฝรั่งไม่มีทั้ง ดับบลิว แซด และเฮ็ดนั้นมีแต่พวกเราชาวอีสานที่เฮ็ดการเฮ็ดงาน ฝรั่งเขาไม่เฮ็ดกับเราเลย ให้ลูกได้ฟังสำเนียงเจ้าของภาษาแต่เล็กๆ อย่างนี้ก็คงดีไม่น้อย ดีกว่าเราสอนไปผิดๆ

เกมส์นี้เวอร์ชั่นสำหรับไมโครซอฟท์วินโดวเขามีเป็นตัวอย่างเท่านั้น ถ้าอยากได้ตัวเต็มต้องเสียเงินซื้อ แต่เวอร์ชั่นสำหรับลีนุกซ์นั้นเขาแจกตัวเต็มฟรีๆ จากการให้ลูกๆ ลองเล่นดู เด็กๆ ชอบมากเลย มัดหมี่อายุ 4 ขวบก็หัดลากเม้าส์ด้วยเกมส์รดน้ำต้นไม้ และหัดคลิกเม้าส์ด้วยการขยับเม้าส์ไปคลิกจุดสี ส่วนเครื่องเขินอายุ 6 ขวบนั้น ชอบเกมส์ที่ต้องใช้สมองเช่นเกมส์เปิดการ์ดหาคู่เหมือน เกมส์จัดขบวนรถไฟให้เหมือนขบวนตัวอย่างที่วิ่งผ่านไป และเกมส์ซื้อของโดยการจ่ายเงินทั้ง 1 บาท 5 บาท 10 บาท และ 20 บาท (ความจริงหน่วยดอลล่าร์แต่ผมบอกลูกเป็นบาท) ให้เท่ากับราคาของ 1-2 ชิ้น

จากรูปเครื่องเขินกำลังคิดราคาของในตะกร้าอยู่ แม้เขาจะบวกเลขในแนวตั้งได้ค่อนข้างดี แต่เมื่อมาเล่นเกมส์ที่ต้องบวกเลขในแนวนอนและไม่มีกระดาษทดนั้น จะเห็นจากสีหน้าว่าสร้างความลำบากให้เขาได้คิดมากขึ้นไม่น้อย

สำหรับท่านที่มีบุตรหลานอายุ 2-10 ปีแล้ว ผมขอแนะนำครับสำหรับกลุ่มเกมส์เพื่อการศึกษาที่เรียกว่า Gcompris นี้

ลูกชายคนโตของผมจะจบชั้น อ.2 เทอมนี้ จึงพาลูกไปสมัครเรียนในเมือง เพราะแม้ผมจะเคยบอกว่าผมสามารถติวหรือสอนเสริมให้ลูกผมได้ แต่โรงเรียนใกล้บ้านผมก็มีวันหยุดเยอะเกินไป เช่น หยุด 1 วันเพื่อฉลองตำแหน่งครู และหยุดอีก 1 วันเพื่อไปส่งครูคนนั้น

วันหยุดเยอะผมกลัวว่ามันจะเสียบรรยากาศในการแข่งขัน กลัวลูกจะเอี่อยเฉื่อยเกินไป และแม้ผมจะพร่ำสอนลูกผมสม่ำเสมอว่าเราต้องไม่เอาเปรียบคนอื่น แต่ในชีวิตจริงที่แสนโหดร้ายเราก็ต้องป้องกันตัวจากการเอาเปรียบของคนอื่นๆ ด้วย

แต่เมื่อไปถึงก็ต้องผิดหวัง เพราะโรงเรียนเปลี่ยนเกณฑ์การรับเด็กใหม่ จากเดิมรับเด็กเกิดเดือนเมษายน-พฤษภาคม เป็นมกราคม-ธันวาคม ลูกผมที่เกิดเดือนมกราคมจึงต้องรอปีหน้า

ความจริง พ.ร.บ.การศึกษาแห่งชาติปี 2542 นั้นบังคับใช้ก่อนลูกผมเราเรียนอนุบาล การบังคับใช้เกณฑ์การยุใหม่ก็น่าจะเริ่มจากอนุบาล ไม่ใช่เรียนจนจะจบอนุบาลแล้วจึงมาตั้งแถวคัดไว้เมื่อตอนจะขึ้น ป.1

ครูคนที่รับสมัครวันนั้นก็ประกาศแบบเอาใจเจ้าของนโยบายเต็มที่ว่าแกเห็นด้วยกับนโยบายนี้ เพราะเด็กที่เกิดเดือนพฤษภาคม(ตามเกณฑ์เก่า) มักจะเรียนไม่ทันเพื่อน ผมก็แย้งว่าถ้าแบ่งเกณฑ์ใหม่เด็กเกิดเดือนธันวาคมมันก็อาจจะไม่ทันเด็กเกิดเดือนมกราคมอยู่ดี (อายุนั้นมีผลต่อไอคิวของเด็ก การวัดไอคิวจึงจะเทียบกับอายุเสมอ) แต่แกก็ไม่ฟังอะไร พูดซ้ำๆ ผมเลยพาลูกลากลับ

ความจริงเกณฑ์การซ้ำชั้นนั้นผมเห็นด้วย ถ้าเด็กเรียนไม่ทันเพื่อน แต่ซ้ำชั้นเพราะเด็กเกิดหลังเพื่อนนั้นผมไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง

แต่เกณฑ์การซ้ำชั้นนอกจากการกรองอายุตอนเข้าจุดสตาร์ตแล้ว การซ้ำชั้นก็ดูเหมือนจะไม่มี เด็กสอบไม่ผ่านก็สอบซ่อม สอบซ่อมไม่ผ่านก็ส่งงาน จบป.6 จบ ม.3 แล้วอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ก็ยังมี

พูดถึง พ.ร.บ.การศึกษาแห่งชาติผมมีเรื่องหงุดหงิดบางประการ เช่น 

1. เกณฑ์อายุทำไมไม่ล้ออันเดิม  อย่าตอบผมแบบครูที่รับสมัครนักเรียนคนนั้นนะครับ
2. คำแทนบุคลากร เช่น ครูหมายถึงผู้สอนในระดับพื้นฐาน ข้อนี้ปกติดี แต่การใช้คำว่า "คณาจารย์" ซึ่งเป็นคำพหูพจน์ที่มาจาก คณะ+อาจารย์ แทนผู้สอนและวิจัยในระดับอุดมศึกษาที่เป็นได้ทั้งเอกพจน์และพหูพจน์ (แล้วแต่ท่านๆ จะมาเดี่ยวหรือมาเป็นกลุ่ม) ในระดับอุดมศึกษานั้นผมว่าเชยสิ้นดี ผมเองไม่กล้าเรียกเพื่อนว่าคณาจารย์แพน คณาจารย์ขิง คณาจารย์บีเลย และผมก็ไม่เคยเห็นมันเรียกตัวเองด้วยคำๆ นี้ 

บ่นแค่นี้แหละครับ เกณฑ์เรื่องอายุถ้าจะบังคับใช้ก็เริ่มจากอนุบาลเถอะครับ คำว่าคณาจารย์ก็แก้ไขเปลี่ยนเป็นอาจารย์เถอะครับ คนๆ เดียวมันมีแต่นก 2 หัวเท่านั้นที่นับหัวแล้วเป็นพหูพจน์

พ.ร.บ. การศึกษาแห่งชาติ

ก่อนอื่นต้องขออภัยที่เอนทรี่นี้ไม่มีรู้มายั่วน้ำลาย

ในสมัยที่ผัดไทรถเข็นโต้รุ่งจานละ  20 บาท อยากให้ผู้อ่านเดาราคาผัดไทกุ้งสดที่ผมกับเพื่อนไปกินกัน 2 คน เอาไว้ในใจ "ร้านนี้ทำผัดไทกุ้งสดอร่อยมาก เป็นร้านเพิงหมาแหงนธรรมดาๆ เอง" นี่คือคำเชิญชวนที่เพื่อนผมแนะนำ

เมื่อไปถึงร้านพบว่าเป็นร้านเพิงหมาแหงนจริงๆ ตามโฆษณาของเพื่อนผม ที่นอกเหนือคำโฆษณาคือต้นไม้ใหญ่ที่ให้ความร่มเงา

เมื่อจอดรถเรียบร้อยแล้ว เพื่อนผมเตลิดไปห้องน้ำ

'เป็นเจ้าภาพเองทำไมมันต้องไปล้วงคอว่ะ'  ผมคิดในใจ

เจ้าของร้านออกมาต้อนรับ

เจ้าของร้าน : ผัดไทกี่จานครับ

ผม : 2 จาน

เจ้าของร้าน : เอากุ้งไหม

ผม :  เอาครับ (เพื่อนชวนมากินผัดไทกุ้งสด ข้อนี้ผมไม่ลืม)

เพื่อนออกจากห้องน้ำ กินน้ำอัดลมคนละแก้วผัดไทก็มาเสิร์พ เมื่อกินกันอิมหมีพีมัน ก็เรียกเก็บค่าเสียหาย พอขึ้นรถได้ เพื่อนก็บ่นมาตลอดทาง ว่าผมนั้นถล่มมันเกินไป

 เฉลยนะครับ

วันนั้นมีผัดไท 2 จาน พร้อมกุ้งที่ปรุงแยกมา 1 จาน น้ำแข็ง 2 แก้ว น้ำอัดลมขนาด 1 ลิตร 1 ขวด ราคาเลขกลมคือ 500 บาทครับ โดยเจ้าของร้านไม่คิดราคาน้ำอัดลม

500 บาทนั้น ไม่แพงเลยครับ เพราะกุ้ง 1 จานนั้นคือกุ้งแม่น้ำครึ่งกิโล โดยมีตัวโตๆ 2 ตัวกับตัวเล็กๆ 2 ตัว

ความอร่อย สด สะอาด นั้นเป็นดังคำเพื่อนผมโฆษณาไว้ทุกประการครับ  หากท่านมีโอกาสไปสมุทรสงครามผมขอแนะนำครับ แต่เพื่อป้องความผิดพลาดว่าร้านอาจขยับขยายย้ายไปที่อื่น หรือกลัวหลงทางก็แวะไปขอแผนที่จากเพื่อนผมที่ศูนย์วิทยาศาสตร์การแพทย์สมุทรสงครามก่อนก็ดีครับ เพื่อนผมชื่อเอกครับ บอกว่าขอแผนที่ผัดไทกุ้งสด บอกว่าผมให้มาขอ มันคงจะนึกออกเพราะมันเลี้ยงผัดไทผมวันนั้น มันไม่เคยชวนผมไปกินอะไรอีกเลย ขนาดบางครั้งตรงกับงานเทศกาลปลาทู มันก็แค่ชี้ๆ บอกว่านั่นงานกินปลาทู ปลาทูแม่กลองอร่อย

"อย่าคิดว่าความสามารถหรือพรสวรรค์จะทำให้เราประสบความสำเร็จเหนือคนอื่น" คำนี้ผมไม่ได้เอ่ยอ้างมาเอง แต่เป็นคำที่กลั่นมาจากห้วงหนึ่งในชีวิตนักเขียน อยู่ในสถาพย่ำแย่ แทบไม่มีข้าวกิน ในการกล่าวสุนทรพจน์ต่อนักศึกษารุ่นน้อง

เมื่อมีความสามารถหรือพรสวรรค์แล้วทำไมถึงต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้ ท่านอาจสงสัยว่าที่ว่าความสามารถ หรือพรสวรรค์นี้จริงหรือหลงตัวเอง

แต่ถ้าบอกว่าเขาคือผู้ที่ทำให้แฮร์รี่ พอตเตอร์มีชีวิตโลดเล่นจนเป็นนิยายขายดี ท่านคงว่าคำว่าพรสวรรค์สำหรับนักเขียนท่านนี้ ไม่ใช่คำที่กล่าวเกินไป

ผมเองจบจากคณะวิทย์ ผมเชื่อเสมอว่าโอกาสนั้นเท่าเทียมกันทุกคน เช่นการซื้อหวยเลขท้าย 2 ตัว 1 หมายเลขโอกาสถูกก็คือ 1 ใน 100

แต่เมื่อผมซื้อ 22 งวดวันที่ 16 ธันวา แต่มันกลับออกงวด 30 ธันวาที่ผมไม่ได้ซื้อนั้น ผมว่าสถิติหรือความน่าจะเป็นคงอธิบายอะไรไม่ได้เท่ากับคำว่าวาสนา

ความจริงแล้วผมไม่ใช่คอหวย ใครมาซื้อใกล้ๆ ผมผมมักจะแช่งด้วยคำว่า สูญๆ เสมอๆ (เขาอาจฟังว่าผมให้หวย 00 เลยไม่มีใครโกรธผม) เพราะโอกาสผมมันมากกว่านั่นเอง แต่ที่ซื้อ 22 นั้นด้วยโอกาสพิเศษที่มะพร้าวที่บ้านออกเป็นแฝด 2 ต้นเท่านั้นเอง

เรื่องมะพร้าวแฝดก็ไม่ต้องมาที่บ้านผมหรอกนะครับ เมื่อท่านปลูกต้นไม้ไปเรื่อยๆ โอกาสที่จะได้ต้นแฝดมันก็จะเพิ่มขึ้นมาเอง ไม่ต้องเอาผ้าสีมาผูกหรอกนะครับ

สวัสดี